अविस्मरणीय यात्रा | K.D'S CaFe Virtual World for learning and sharing because share is care.

अविस्मरणीय यात्रा

उनको र मेरो चिनजान धेरै लामो होइन । उनी यतै सदरमुकाममा जागिर खान्छन् मेरो दाजु (मेरो दाजुको साथी) को अफिसमा । घर पश्चिमतिर हो रे । उनी मेरो दाजुसँग हिडिरहेको बेला अचानक बोलचाल भएको थियो कुनै दिन उनीसँग मेरो ।
पहिलो भेटमा नै उनको हेराइ बोलाई मलाई मन परेको मात्र होइन अचम्मको लागिरहेको थियो । सारै सरल भाषामा मीठो तरंगित स्वरमा अन्तर उमंगको भाव लुकाउन खोज्दै खुलेर बोलेका थिए उनी मसँग । सारै छोटो कुराकानी पछि हामी छुट्टिएका थियौँ त्यस दिन । त्यस पछिका दिनहरूमा किन हो किन त्यस मान्छेसँग भेट हुन पाए हुदो हो जस्तो भैरहेको थियो ।
तर मेरो घर सदरमुकाम देखि अलि टाढा पर्ने हुनाले त्यो साईत जुर्न सकेको थिएन । धेरै समय पछि एक दिन अचानक सदरमुकाम जाने काम पर्‌यो । आज भेट भैदिए हुन्थ्यो भन्ने आकांक्षा र मनमा अनेकौँ कल्पना गर्दै बस चढेँ । बजारको काम सकेर दाजुलाई भेट्ने बहानामा म उनको अफिसमा पुगेँ । बाटो भरी आज उनीसँग भेट भयो भने के के कुरा गर्ने होला भन्ने योजना बनाएँ । दाजुको अफिसमा पुगेपछि हाम्रो भेट भयो । म भित्रभित्रै अत्यन्त पुलकित थिएँ । मनमा एक किसिमको आनन्द, रोमान्स, उन्माद उत्पन्न भैरहेको भएपनि दाजुको अगाडि त्यस्तो कुनै भाव प्रकट हुन दिइन ।

सामान्य ‌औपचारिकता पछि हामी खाजा खान बजारतिर निस्क्यौँ । एउटा मिठाई पसलको सानो कोठामा बसेर सरबरी र छोला समोसा खाने सल्लाह भयो । अत्यन्त भावुक त्यत्तिकै रसिक र हसिलो बोलाई तीखो नजरले उनले मलाई मोहनी नै लगाए । उनीसँग एक्लै घुम्न बस्न कुराकानी गर्न पाए कस्तो हुन्थ्यो होला । यहाँ त दाजुको अगाडि त्यसरी खुलेर बोल्न पनि मिलेन । यस्तै यस्तै मनमा कल्पना गरिरहेकी थिएँ । हामी खाजा खादै थियौँ त्यसै बेला दाजुको मोबाईलमा घण्टी बज्यो । 'फोन आयो' भन्दै दाजु बाहिर जानु भयो । अब त्यहाँ हामी दुई मात्र भयौँ । मेरो अन्तरमनमा चलिरहेको आँधीबेहरी र उथल पुथल अनि भावुकता र मादकताको अनुभूति उनले पनि गरिरहेका थिए सायद । उनले एकोहोरो मलाई हेर्दै “ तिमी त कति हिस्सी परेकी, यसरी नै आँखा नचिम्लिकन हेरीराखौँ जस्ती ” भने । म लाजले भुतुक्क भएँ । केही बोल्नै सकिन । नारी सुलभ लज्जा पनि अचम्भको हुन्छ । जे खोज्यो त्यही पाउँदा पनि टपक्क टिप्न नसक्ने । मेरो मनले उनी यस्तै यस्तै बोलिरहुन, म आनन्द बिभोर भएर सुनिरहुँ भनिरहेको थियो भने फेरि त्यही मनमा एक प्रकारको लज्जा उत्पन्न भएर मलाई बाहिर धकेलिरहेको थियो । म बाहिर जाँदै गर्दा उनले “ किन यति सारै लजाएकी, खै तिम्रो मोबाइल मलाई देऊ त हेरौँ ” भने । मैले बाहिरतिर हेर्दै आफ्नो मोबाइल उनीतिर बढाएँ र फुत्त बाहिर निस्केँ । एकै छिन पछि दाजु भित्र पस्नु भो दाजुको पछि पछि म पनि भित्र पसेँ । खाजा खाने टेवुलमा मेरो मोबाइल थियो । मैले आफ्नो मोबाईल उठाएँ र हामी सबै त्यहाँबाट बाहिर निस्कियौँ । सामान्य कुराकानी पछि बिदा हुदै म आफ्नो गन्तव्यतिर लागेँ ।
उनले मेरो मोबाईलमा आफ्नो नम्बर सेभ गरिदिएका रहेछन् । मनमा एक किसिमको आनन्द र अनौठो अनुभूति बोकेर बाटो भरी मनमा अनेक कुरा खेलाउदै म घर पुगेँ । त्यस रात अबेरसम्म मलाई निद्रा पनि लागेन । मेरो आफ्नै लजालुपन देखि सारै रिस उठेर आयो । चाहेको जस्तै समय पाउँदा पनि उपयोग नगरेर भागेर बाहिर निस्केकोमा पछुतो लागिरह्यो । मन भरी अघाउन्जेल गफ नगरेर किन बाहिर निस्केकी हुँला भनेर आफैलाई गाली गरिरहेँ । उनलाई फोन गर्न मन लाग्यो तर त्यहाँ पनि उनले के सोच्लान भनेर लजाइरहेँ । फोन गर्ने आँट आएन ।
केही दिन पछि दिदी बिरामी भएको खबर आएको हुनाले आमा र म दिदीलाई भेट्न दिदीको घरमा गएका थियौँ । दिदीलाई टाइफाइड भएको रहेछ । खाना खाएर केही बेर कुराकानी गरियो । राती एघार बजेतिर सुत्‍नै लाग्दा मेरो मोवाइलमा घण्टी बज्यो । यति राति कस्ले फोन गर्यो होला भनेर हेरेको त उनैले फोन गरेका पो रहेछन् । फुत्त बाहिर निस्केर फोन उठाएँ । उनले भलाकुसारी सोधे । मैले दिदीको घरमा भएको कुरा भनिन । घरैमा छु भने । उनले “ भोलि कतै घुम्न जाउँ न ” भने । मलाई फसाद पर्‍यो । एक त मेरो घरबाट बजार पुग्न बसमा आधा घण्टा लाग्थ्यो । अँझ दिदीको घरबाट त अरु आधा घण्टा लाग्छ । अब आमालाई अनि दिदीलाई के भनेर बहाना बनाउने । फेरि उनको त्यो प्रस्ताव पनि अस्वीकार गर्न सक्ने कुरै थिएन । अब के भनेर यहाँबाट उम्कने । यस्तै सोच्दै म त त्यसै टोलाउन पो थालिछु । उनले उताबाट “ के भयो, किन नबोलेकी ? भो नजाने भए केही छैन, म मात्र एक्लै जाउँला । मैले तिमीलाई भन्न नहुने कुरा भने कि क्या हो, मलाई माफ गरी देऊ है ? न रिसाउ है ? मेरो केही टाढासम्म जाने काम थियो । फर्किदा तिम्रै घरतिरको बाटो भएर फर्कन्थ्यौँ । फुर्सत भए जाउँ मात्र भनेको मात्र । दुख नमान्नु है ” भने । मैले हत्तपत्त भने “ होइन होइन, म तपाईंसँग घुम्न जान तयार छु । म भोलि आईहाल्छु नि ! बरु कति बजे कहाँ भेट्ने ?” भनेर हतार हतार सोधेँ । खाना खाएर बिहान दश बजेतिर खाद्य गोदाम अगाडि भेट्ने सल्लाह गरी फोन सम्पर्क बिच्छेद गर्यौँ । अब भने मलाई फसाद पर्‍यो । बिरामी दिदीलाई भेट्न आएकी, आमालाई दिदीको घरमै छोडेर के बहाना गरेर त्यहाँबाट उम्कने भन्नेमा मलाई सारै अप्ठ्यारो पर्‍यो । बिहान दश बजे सदरमुकाम पुग्नु पर्ने जरुरी काम परेको भन्दै जसो तसो बहाना बनाएर छिटो छिटो खाना खाएर म नौ बजे त्यहाँबाट निस्केँ । मनमा एक किसिमको डर लागिरहेकोले मुटुको ढुकढुकी बढिरहेको थियो । लाज पनि लागिरहेको थियो । कसैले देखेर घरमा कुरो पुर्‍याई दिए भने के गर्ने भन्ने डर पनि लागिरहेको थियो । आ......जे होला होला ! भन्दै म उनीसँगै आजको दिन व्यतित गरेरै छोड्छु भन्ने अठोट गर्दै अगाडि बढेँ । हुन पनि मैले उनको यो प्रस्तावलाई कसरी लत्याउन सक्थेँ । ठिक दश बजे हामी खाद्य गोदाम अगाडि भेट भयौँ । हामीले खाना खायौँ कि खाएनौँ भनेर एक आपसमा सोध्ने औपचारिकता निभायौँ । म बिहान निक्कै टाढाको एक स्थानमा ब्यूँझिएकी थिएँ भने उनी हाल यही बस्थे । मैले उनको निश्छल र मदहोस भावमा व्यक्त गरिएको अनुरोधलाई नकार्न सकिन र तय गरिएकै समयमा हामी भेटियौँ । अनि उनकै बाईकमा सवार भएर हामी उत्तरतिर हुईकियौँ । एक जवान युवक र एक प्राकृतिक सुन्दरता, लाली, लज्जा, समर्पण र चरम यौवनले पूर्णरुपमा भरिएकी म करिव वीस वर्षे युवती । दुवैका मनमा तरंगहरू उठे । कताकता काउकुती लागेजस्तो भो । मोटरसाइकलले ग्राभेल सडकमा जोल्टिङ खाँदा एक आपसमा हुन पुग्ने हलुका स्पर्शहरू अति आनन्दमय हुन्थे । मस्तिष्कमा एक किसिमको मीठो करेन्ट लाग्थ्यो, दुवैलाई । उनी पुरुष भएर होला, थाहा नपाए झैँ गर्दथे भने म अलि बढी लज्जापनले ढाकिएको भान गर्दथेँ । तर म चाहन्थेँ फेरि पनि ग्राभेल बाटोमा खाल्टा खुल्टी परुन र हाम्रो बाईक अँझै मादक बनोस् । सायद उनी पनि यही चाहन्थे । बाईकमा ब्रेक लाग्दा हामीहरू एक आपसमा ठोकिन्न पुग्थ्यौँ । एक अर्काको तातो अनुभूति हुन्थ्यो । मनमा एकप्रकारको मीठो दुखाई अनुभव हुन्थ्यो । म चाहन्थेँ त्यो क्षण कहिल्यै नटुटोस् । सायद उनले पनि मेरो तातोको अनुभव गर्थे होला । बाहिर व्यक्त गर्न नसकिने उत्कर्ष सुखानुभूति गर्दा गर्दै हाम्रो यात्रा त छोट्टिन पो थालेछ । एक आपसमा धकेला धकेल गर्ने, खप्टिने, तात्‍ने अनि तताउने यो खेल कहिल्यै समाप्त नहोस भन्ने चाहना तिव्र हुदाहुदै पनि बाटो र समयले हाम्रो भावना बुझेनछ क्यारे, बाईक केही समयका लागि रोकियो । सायद उनको त्यहाँ केही काम थियो । उनी आफ्नो काम चाँडै सकेर फर्कन चाहन्थे भने म पनि यो करिव आधा घण्टाको अन्तरालमा बितेका क्षणहरू कल्पिदै आनन्दित भैरहेकी थिएँ । आधा घण्टाको पर्खाइ पछि उनी फर्केर आए । हामी फेरि त्यसै गरी बाईकमा चढ्यौँ र पश्चिमतिर लाग्यौँ । त्यसै गरी बाईक फेरि हुईकियो उफ्रदै मच्चिदै र थच्चिदै । केही समय पछि हामी एउटा खोलाको किनारमा बाईकबाट झर्‍यौँ । कुर्कुच्चा देखि अलीकति माथिसम्म आईपुग्ने निर्मल, अनि पीँधमा रोडाहरू देख्न सकिने सफा पानी हलुकासँग कुल कुल आवाजमा बगिरहेको थियो । उनी बाइक चढेरै पारी पुगे र मलाई खोला तरिरहेको नियाल्न थाले । मैले सुरुवाल अलिकति माथि सारेकी थिएँ । म खोलाको पल्लो किनारमा पुगेपछि उनले सोधे “ यो दायाँ खुट्टाको गोलिगाँठोमा कालो धागो किन बाँधेकी ?” मैले जवाफ दिएँ “ कसैको आँखा नलागोस् भनेर ” । उनी खितित्त हाँसे । मैले लज्जा अनुभव गरेँ । मैले अनुभव गरिरहेकी थिएँ– उनका आँखा मेरा सुन्दर सुकोमल र रसिला पिडौलामा खेलिरहेका थिए । मैले उनका आँखा तर्फ नजर लगाएँ– उनी लोभिएका थिए । उनका आँखा लागिसकेका थिए मेरा पिडौलामा । म पनि आफैमा आनन्दविभोर भैरहेकी थिएँ ।
खोला पार गरेपछि फेरि म बाईकमा उनीसँगै बसेँ । खोला किनारभन्दा अलि पर एउटा चिया पसल रहेछ । त्यही बसेर हामीले नमकिन र चिया खायौँ । त्यसपछि नजिकैको सामुदायिक वन भित्रको चउर रोज्यौँ हामीले बिश्रामस्थलका रुपमा । निक्कै बेर जीवनका अनेक कोणहरूका बारेमा कुराकानी गर्यौँ । आ-आफ्ना अनुभव, सुखदुख, हर्ष उल्लास, आदिका बारेमा कुरा गरिरह्यौँ । ओहो... समय बितेको पत्तै भएन । बेलुकाको पाँच बज्न थालिसकेको रहेछ । अब जानु पर्छ, घरकाले थाहा पाए भने बित्यास पर्छ भन्दै मैले अब यहाँबाट अगाडि बढ्ने आग्रह गरेँ । अलिबेर अगाडि गएर दक्षिण मोडिएपछि मेरो गाउँ आउथ्यो । हामी फेरि बाइकमा चढ्यौँ । तर यति खेर भने हामी दुईको बीचमा एउटा झोला थियो । किनभने हामी छुट्टिने स्थान नजिकिदै थियो । म आफू आनन्दित हुँदै उनलाई अरु व्यथित गर्न चाहन्नथेँ । बिस्तारै प......र हुन चाहन्थेँ । किनभने हामीहरूलाई एक अर्कासँग छुट्टिनु थियो । यस पछिको यात्रामा उनी बोलिरहे । मैले केवल अँ... अँ... मात्र भनेँ । “ फेरि अर्को कुनै दिन यसरी नै घुम्ने है ” भन्दै उनले आफ्नो मन खोले तर मेरो मन भारी भएर आयो । घर नजिकिदै गर्दा ममा डर लज्जा अनि संकोच भरिदै आयो । मैले मन खोलेर “ हुन्छ ” भन्न पनि सकिन । मैले आफूलाई व्यक्त गर्नै सकिन । हृदयमा समर्पणको भावना बोकेकै भए पनि संकोच, मर्यादा अनि लज्जाको कारण बाँकी यात्रा अवधिभर म खुम्चिइरहेँ छोइएकी बुहारीझार जस्तै । मेरो गाउँ आईपुग्यो, उनले बाईक रोके । म बाई... भन्दै हस्याङ फस्याङ घरतिर लामा लामा पाईला चालेँ । उनी बाईक स्टार्ट गरेर आफ्नो गन्तव्य तर्फ हुईकिए ।
त्यस पछि आजको दिनसम्म हाम्रो भेट भएको छैन । फोनमा कुरा पनि भएको छैन । सुनेकी छु, उनी घर गएका छन् रे आजकल । घर परिवार, बालबच्चा भएका मान्छे, उनी आफ्नो घर जाने नै भए । तर किन किन मलाई सारै ईश्या लाग्छ, त्यसै त्यसै मन कुढिन्छ । मेरो मनले खाएको मान्छे त अर्कैको भैसकेको रहेछ । ऊ मेरो हुन सक्दैन । उसलाई मैले आफ्नो बनाउन पनि मिल्दैन । पाकेको नयाँ फल टिप्न खोज्नु र त्यसको स्वाद चाख्नेन चाहना राख्‍नु अधिकांश पुरुष जातिको स्वभाव हुन्छ, प्रकृति पनि हो । उनी पनि मसँग त्यही चाहना राख्थे होला । उनले कुरैकुरामा कैयौँ पटक यस विषयमा संकेत दिन खोजिरहेका थिए । भित्रै देखि चाहना हुँदा हुँदै पनि नारी सुलभ लज्जा, डर अनि संकोचको कारणले आफूलाई त्यसै गरी समर्पण गर्न मैले सकिन । तर पनि
त्यस दिनको त्यो यात्रा कुराकानी र बिचार आदान प्रदानबाट म रमाइरहेकी थिएँ । हृदयमा एक किसिमको कौतुहलता र जिज्ञासा उत्पन्न भैरहेको थियो । अँझ भनौ भने तृष्णाको प्रादुर्भाव भैरहेको थियो अन्तर हृदयमा ।
आज पर्यन्त हामी यहीँ छौँ । यही भूमिको उनै उनै कुनामा । तर फेरि परिचय हुनु अघिका अपरिचित जस्तै । त्यो दिनको असमन्जस्यतालाई सम्झिदा अवाक हुन्छु, आफू व्यक्त हुन नसकेकोमापश्चाताप हुन्छ । हामीले पुरै दिनभरिको यात्रा गर्‍यौँ । उनी खुलेर बोलिरहे, म थोरै बोलेँ र धेरै सुनिरहेँ । अनि आँखै आँखामा हाम्रो आ-आफ्ना अनुभूतिहरू व्यक्त भैरहे । हामी दुवै पुलकित थियौँ । अनि चाहन्थ्यौँ यो यात्रा कहिल्यै नसकियोस् अनन्त अनन्तसम्म चलिरहोस् । तर यात्रा टुङ्गिनु पर्थ्यो टुङ्गियो । हामी दुवै एक आपसबाट टाढा भयौँ । उस्तै अपरिचित जस्तै । मझेरीबाट

COMMENTS

Name

3rd_sem,3,5G,2,accident,2,American idol,2,android Tricks,42,article,23,Bike price In Nepal,5,blogging,132,celebrity gossip,6,Corona,24,crickter,1,DishHome,1,domain register,7,economic,2,Educational,13,Email,2,Eucation,6,facebook free wifi Near You,3,Food,1,Futsal,1,Game,4,Hanta_Virus,1,health,7,History,2,HSEB,2,Iphone,8,ipl2018,1,JMC,5,King,1,Literature,7,M.A,1,Media-democratic_process Unit 1st,2,Mobile,9,Mobile price in nepal,2,Money Talk,4,Movie review,51,myarticle,29,Ncell Tricks,11,Nepal Idol,5,Nepalnews,2,New Movie,14,News,13,Ntc,1,ntc tricks,20,oppo Phone price in Nepal,3,pc trick,27,politics,13,sandip Lamichhane,1,sex tips,1,Social Viral,16,Sports,8,sports shop,3,techonology,44,Thearticle,9,Umang,1,Valentine's,1,visit nepal,9,Vivo price,1,wifi,4,Youtube Tricks,9,
ltr
item
K.D'S CaFe Virtual World for learning and sharing because share is care.: अविस्मरणीय यात्रा
अविस्मरणीय यात्रा
https://1.bp.blogspot.com/-t0mlMUgTtPE/VTnpRK4W47I/AAAAAAAADJU/20dVldiNrTk/s1600/sketch-1.jpg
https://1.bp.blogspot.com/-t0mlMUgTtPE/VTnpRK4W47I/AAAAAAAADJU/20dVldiNrTk/s72-c/sketch-1.jpg
K.D'S CaFe Virtual World for learning and sharing because share is care.
https://www.kamaldhital.com.np/2015/04/blog-post_23.html
https://www.kamaldhital.com.np/
https://www.kamaldhital.com.np/
https://www.kamaldhital.com.np/2015/04/blog-post_23.html
true
1574993792369647848
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS PREMIUM CONTENT IS LOCKED STEP 1: Share to a social network STEP 2: Click the link on your social network Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy Table of Content