राजनीति र नेता

राजनीतिले जनता र देशको भलो गर्नुपर्छ । समाजमा विद्यमान असमान स्रोतहरूको वितरणलाई न्यायोचित वितरण गरिनुपर्छ । सबै वर्गलाई न्यायोचित समावेश गराई मूलधारमा हिडाउन सक्नुपर्छ । देशको प्राकृतिक सम्पदा दोहन गरी देशलाई समृद्ध बनाउनुपर्छ । तब मात्र राजनीति सबल र सफल हुन्छ ।
नेपालको दुर्गम पहाडी गाउँमा एम.ए. पढेको एउटा नव युवक रहेछ । ऊ त्यस गाउका मात्र नभएर जिल्लाभरिका सामाजिक र आर्थिक पीडामा परेका मानिसलाई कसरी उद्धार गर्न सकिन्छ भनी चिन्तन गर्दो रहेछ । प्रत्येक हप्ता विद्यालय छुट्टी भएपछि मुरली र डायरी एउटा सानो झोलामा राखी ऊ नचिनेको गाउँमा जाने गर्दो रहेछ । जब वास बस्नु पर्यो सबैभन्दा सानो घर छानेर वस्दो रहेछ । जब सबैभन्दा सानो घरमा पुग्छ वास माग्दा उसको कुरा घरका मानिसले पत्याउदा रहेनछन् । तैपनि ऊ त्यहाँ बसेरै छाड्दो रहेछ । त्यसो गर्दा विपन्नभन्दा विपन्न, सुकुम्वासी हलिया आदिका घरहरू त्यसका रोजाइमा पर्ने रहेछन् । ऊ त्यस घरमा जे पाक्यो त्यही खाने र जस्तोमा पायो त्यस्तैमा सुत्ने गर्दो रहेछ । पहिले घरका मानिस पनि खुसी हुने तर पछि आश्चर्य मान्दा रहेछन् । जे भए पनि ती परिवारसँग घनिष्ट मित्रता हुन्थ्यो ।
एक दिनको कुरा थियो ऊ सबैभन्दा सानो वट्टा जस्तै एकतले कटेरोमा ऊ वास बस्न पुग्यो । त्यो घरका मानिसले सोचे यो मानिस आयो । अब चामल कुखुरा किन्न पैसा आउँछ अनि उनीहरू पनि राम्रो खान पाउने भए ।
तर त्यसो भएन पिंढीको वासको खापामा लोग्ने स्वास्नी उभिए । आश्चर्य मान्दै भित्र जान आग्रह गरे । पाहुना आउँदा ओछ्याउने गुन्द्री ओछ्याइ दिए । अगेनाका छेउमा पतपत धुँवा आइरहेको थियो । त्यसैमा कहिले कता कहिले कता मुन्टो बटार्दै जाडो महिनाको चिसोलाई ऊ परास्त गर्दै बाँच्यो । खानको लागि थोरै तरुल गिठ्ठा र २ वटा रोटी बनाउन सक्ने पीठो रहेछ । एउटा रोटी सानी पाच सात वर्षकी छोरीलाई र एउटा रोटी पाहुनाले खाए । दाउरा छेउमा राखेको थियो आगो बाल्दै गर्नु पर्दथ्यो । ऊ कसरी सुकुम्वासी भयो भन्ने कथा र उसका दिनचर्याको बारेमा सुनेपछि लोग्ने एउटा ठुलो दाउराको सिरानी लगाएर शुद्ध भुइमा सुत्यो । श्रीमती पनि खरको एउटा मुठो सिरानी लगाएर छोरीसँग शुद्ध भुईमा सुते । ऊ भने गुन्द्रीमा काठको पोरा सिरान लगाएर सुत्यो । वेलावेलमा चिसो भएर एक दुई पटक अगेनाको आगो उसले के फुकेको थियो लोग्ने जुरुक्क उठेर आगो वाल्दथ्यो । शायद यही पाहुनाको विशेष हेरविचार र सत्कार थियो । उसले सोच्यो “म एम.ए. पास देशको युवा, यस्तो गरिबी अवस्था र यो जस्ता अन्य कतिको कसरी सेवा गर्ने सकिन्छ” सोच्दा सोच्दै ऊ पनि निदाएछ ।
भोलि बिहान हिजोका रोटीको पैसा भनेर लोग्नेलाई र स्वास्नीलाई पालैपालो दियो तर दुवैले लिन मानेनन् । उसले गुन्द्री मुनि रु. १००।– राखेर बिदा भयो । चिन्ता गर्दै स्कुलमा आए पछि सुकुम्वासीको जिल्लाभरिको अध्ययन गर्न एउटा फारम तयार गर्‍यो । जिल्ला पंचायतले सहयोग गरी उसको फारम सहित सबै गा.वि.स. सचिव र प्रधानपञ्चलाई पुग्ने गरी पठायो । प्रधानपञ्च र सचिवले अब थप भत्ता पनि आउने भयो भनेर केही गा.वि.स.को फाराम बुझाए तर अधिकांशले भत्ता थप केही नभए काम नगर्ने जानकारी दिए । उता जिल्लाको नेताहरूले या त हाम्रो प्रतिस्पर्धा गर्ने राजनीति गर्न थाल्यो या त गरिबलाई भट्काउन भनेर उसलाई प्रतिबन्ध लगाए । त्यहाँ असफल त भयो तर विपन्न वर्गको हितको चिन्तनले उसको दिमागमा जरागाडिसकेका थिए । त्यस्तै वेला जनमत सङ्ग्रहको घोषणा भए छ र केन्द्रको कुनै ठुलो नेतासँग उसको सामिप्यता बढेछ । जनमत सङ्ग्रह २०४६ सालको आन्दोलित पार्टीका कतिपय काममा ऊ खटेर लागेछ । उसको नेता चाहि सानु १० वर्षको उमेरदेखि राजनीतिमा चासो राख्ने र सङ्गठन गर्दै मेची महाकाली गर्दो रहेछ ।

लामो समयसँगै बसेको र अह्राएको सबै काम गर्ने नेताको भक्त थियो ऊ । नेताका बारेमा केन्द्र क्षेत्र र गाउमा आलोचना भए ऊ सहन गर्न सक्तैनथ्यो । नेताले पनि उसलाई अति विश्वास गर्ने र सानु ठुलो जिम्मेवारी पनि दिएछ । नेता साँच्चै त्यागी इमान्दार लोभ लालच नभएको निष्ठाको राजनीति गर्ने गर्दथ्यो । ऊ गरिब थियो तर निष्ठावान कैयौँ अवसर पायो तर इमान्दार । त्यही इमान्दारीको कारण पार्टी र सरकार दुवैको नेतृत्व गर्न पायो । ऊ त्यागी तर विवेकी छ भनेर जनताले र पार्टीका नेता तथा कार्यकर्ताले साथ दिएछन् । नदिनु पनि कसरी ऊ १२ दिन बाहिर गएको बेला अज्ञात समूहले उसको घर आगो लगाई दिएछन् र ऊ बाहेक सबै परिवारका सदस्य र सम्पत्तिको नोक्सान भएछ ।
ऊ सत्तामा पुग्यो त्यही इमान्दार र निष्ठाले । तर दुर्भाग्य उसको इमान्दारीता सदाको लागि साटिएछ । उसँग सुविधा भए पछि पुराना साथीलाई बिर्सेर नयाँ साथीसँग बस्न थालेछ । राम्रा राम्रा महिलाहरूसँग सम्बन्ध बढाउन थालेछ । सरकारी लाभका पदहरू र पार्टीका केन्द्रीय सदस्यहरू पैसामा मोलाई गरी बिक्री गर्न थालेछ । पुराना निष्ठावान सहयात्रीलाई भुल्दा भुल्दा यति भुल्यो कि उनीहरूले भेटै गर्न पाउन छाडे । उसँग एकै ओछ्यानमा सुतेको र धेरै दुःख पाएको त्यो युवालाई धेरै आश्वासन दिएछ । तर जब लाभको पदको नियुक्ति गर्ने बेला भयो अरूलाई नै बाँड्दो रहेछ । उसको कुनै कुरामा पनि पालो आएन । उसका छोराछोरी कुनैलाई पनि कतै कुनै काम दिएन । बिचरा उसको जीवन जर्जर र धरासायी बनिरहेको थियो । कैयौँ पटक भेटभयो । भेटमा राम्रो बोल्ने तर चाटुकारले पैसा बुझेर सङ्केत गरेकालाई लाभको पद बाड्न झलझली देखेपछि उसको आत्मा पनि रोएछ ।
राजनीतिकै सिलसिलामा ऊ काठमाडौँ आएका बेला थियो । पैसाको अभाव थियो । नेताले बोलाए पछि जसरी भएपनि आउनै थियो, आयो र एउटा साथीकोमा डेरामा बस्यो । २०३८/३९ साल तीरको कुरा थियो । मनोरञ्जनमा साधन रेडियो र सिनेमा नै थिए । एक दिन उनको साथी जसकोमा जयनेपाल हलमा सिनेमाको टिकट काट्न भने । उसले अस्वीकार गरेन । सधैँ राम्रा कपडा लगाएर भलादमी भएर हिँड्ने उसको बानी थियो । त्यस दिन त झन् धेरै मानिससँग भेटहुन्छ भनेर सेतो सर्ट आइरन गरेको लगाएर चिटिक्क परेर टिकट काट्न गयो । उसको भनाइमा यो श्रावण महिनाको ८ गते थियो । अलिकति पानी परेको थियो । काठमाडौँको प्राय सबै तीरको सडक त्यति व्यवस्थित थिएन रातो माटो, हिलो र खाल्डा थिए । त्यसबेलाको जीवनस्तर पनि त्यति विकसित नै सकेको थिएन ।
अधिकांशले हात्ती छाप चप्पल अर्थात् भुक्के चप्पल लगाउँथे । अहिलेका कतिपय ओहोदामा बसेका ठुला राजनीतिज्ञहरूलाई पनि त्यसबेला चप्पलमा देखेकी थिएँ । जब ऊ सिनेमा हलको टिकट काउण्टर अर्थात् ४/५ वटा काठका प्वाल भएका सिनेमा हल बाहिरी भागमा पुगे कुनै एकजना पनि लाइनमा लागेका थिएन । उसले मनमनै सोचे म पहिला भए छिटै आएर धेरैबेर कुर्नुपर्यो त ठिकै छ नि । एकछिन पछि ऊ जस्तै अर्को आयो । क्रमशः सो लाइन बढ्दै गयो । मानिसको सङ्ख्या निकै धेरै भयो किनकि सिनेमा निकै राम्रो थियो । प्राय सबै वर्ग धनी, गरिब, युवा, वृद्ध, प्रौढ, केटाकेटी, महिला पुरुष, पहाडे, जनजाति, मधिसे, मुस्लिम आदि प्रायः नेपालीहरूको सबै वर्गको त्यहाँ प्रतिनीधित्व थियो । टिकट दिनेकाठको प्वाल जहाँ मुस्किलसँग ४ वटासम्म हात पस्न सक्थे । त्यसलाई लक्ष्य गरेर ऊ पछि अरू क्रमशः लाइन मिच्न खोज्दा त्यही लाइनले कारबाही गर्दथ्यो । अरूले प्रतिरोध गर्दथे र न्याय सम्पादन समेत गर्दथे । को कुन व्यक्ति पछि लाइन बस्ने भन्ने बारे अनुशासित गराउँथे । सबै सन्तुष्ट थिए किनकि कसको पछि आफ्नू पालो आउँछ भनी उनीहरू ढुक्क थिए । सबैभन्दा ढुक्क मेरा आफन्त थिए किनकि त्यो लाइनको मुखैमा ऊ थियो त्यसैले उनको टिकट पक्का थियो ।
सबै टिकट दिने प्वाल (काउण्टर) खुल्ने प्रतीक्षामा थिए । ऊ पनि २ वटा बालकोनीको रु ३० (१५× २) मुठ्ठीमा राखेर प्रतीक्षामा थियो । भित्र हात पसाएपछि मुठ्ठी खोल्नु पर्दथ्यो । मुठीमा भएको पैसाको आधारमा टिकट हातमा हालिदिन्थ्यो र मुठी बन्द गरी प्वाल बाहिर हात ल्याउनु पर्दथ्यो । टिकट काउण्टर खुल्यो उसले रु. ३० सहित मुठी पारेर भित्र हात छिरायो । अरूले पनि अटी-नअटी हात भित्र छिराए । भित्रबाट टिकटका लागि उसले मुठी खोलेकै थिएन सबै मानिस एकैठाउँमा पोको परे । अनुशासित लाइन सबै भताभुङ्ग भयो । एकाएक उनका दुवै काँध गरुङ्ग भयो । के हो भनी हेर्दा त आज ज्ञाज हिलो कुल्चेका भुक्के चप्पलसँग दुईजनाले दुईतिर उनका काँधमा टेकेर टिकट काट्दै रहेछन् । त्यो देखेपछि ऊ रिसले चुर चुर भएर दाहिने हात निकालेर बाहिर निस्केन । देव्रे हातले भए पनि काँधमा चप्पल सहितको खुट्टा राख्नेका पछाडि २/२ मुक्का लगाए । एउटाले काँधबाट खुट्टा हटायो तर अर्काले उल्टै हप्कायो - ए खोजिस् हान्छस् ? मर्लास् नि ?
अन्तमा मेरा आफन्तले जित्न सकेन । उसले हार्न चाहेन । उसको हात भित्रबाट बाहिर धकेलियो उसले मुठी बाहिर निकाल्यो । काउण्टर बन्द भयो । सबै हात दरफरिएको थियो । मुठ्ठी खोलेर हेर्दा च्यातिएको त्यही ३० रुपिया थियो टिकट थिएन । ऊ जस्तै अरू पनि अलमलिए । हुन त भित्र टिकट दिने अर्का चिनेका टाढाको कुनै आफन्त नै थियो ।
जे भए पनि टिकट मिलेन । सेतो सर्टको ढाड र काँधमा हात्ती छाप चप्पलका राम्रा राम्रा छाप थियो । बाहिरको हिलोको केही अश भुक्के चप्पलको कुचीले उनको सेतो सर्ट मजाले रंगिएको थियो । त्यहीबेला उसको साथी आइपुग्यो ।
“खै टिकट भयो ?” भनी उसले सोध्यो ।
“भएन टिकट,” भन्दै सबै वृत्तान्त उसले साथीलाई सुनाए । सर्ट खोलेर गोरखापत्रमा लपेटियो । वनियन मात्र लगाएर ऊ उभियो । पेट मिची-मिची एकछिन हाँसेर साथीले भन्यो, “यतिभए पछि सिनोमा त हेर्नै पर्यो ।”
एकछिन साथी हरायो । उसले त्यही काँधमा चढेर टिकट काट्ने व्यक्तिसँग रु.१५ पर्ने टिकटलाई रु.६० मा ब्लयाकमा किनेर ल्यायो । दुवैले सिनेमा हेरेर डेरामा फर्के । यो घटनालाई उसले राजनीतिमा ढालेर भने सत्ता भनेको त्यही टिकट काउण्टर हो । काउण्टर नखुलुञ्जेल र बन्द भए पछि त्यसका नजिक कोही हुँदैनन् । भए पनि अनुशासित मात्र हुन्छन् । खुलेपछि त्यही भुक्के चप्पलधारी कहाँबाट आउँछन् ? थाहै हुँदैन । नेताका अघि पछि सत्तामा नपुगुन्जेल साथ रहनेहरू नेता सत्तामा पुगेपछि टाढा हुन्छन् । नेता आफन्त नै भए पनि नजिककै आदर्शवान्, निष्ठावान् टाढा बनाउँछ व्लाकिया जस्तै चरित्रका नेतालाई घेर्छन् । सत्ता हातबाट गुमेपछि ती फटाहाहरू जसले सत्ता हात पारेको छ त्यही पुग्छन् र त्यो नेतालाई छाडिदिन्छन् । अनि तिनै पुराना साथीसँग माफी माग्दै नेता बस्छ । फेरि सत्ता आयो भने पनि त्यस्तै हुन्छ । ऊ जस्तै भए पनि लाइनमै बसेर टिकट पाइन्छ भन्ने विश्वासका थिए । त्यसैले उनले कहिल्यै लाभको पद पाएनन् भौतिक रूपले दुःखी, दरिद्री भए पनि उनको आत्मा पवित्र थियो ।
ऊ देश र जनताको चिन्ता गर्दथ्यो, अनुशासन र निष्ठामा नै विश्वास गर्दथ्यो । उसको केही वर्ष पहिले देहान्त भयो, पार्टीका शीर्षस्थ नेताले उसको शवमाथि पार्टीको झन्डा ओढाए । हजारौँ नेता कार्यकर्ता र जनता दाह संस्कारमा सहभागी भए । धेरै ठाउँमा शोकसभा गरिए । उसका नाममा पत्रपत्रिकामा लेखियो, पुस्तक पनि प्रकाशित भए । धेरै प्रशंसा भयो, स्मरण गरियो । त्यतिमात्र नभएर प्रतिष्ठान खोलियो, सुन्छु उसको नामको प्रतिष्ठान धेरै नाफामा चलेको छ । प्रत्येक वर्ष उनको फोटोमा माल्यार्पण गरिन्छ उत्सव मनाइन्छ । उसका परिवारले उसको नामको प्रतिष्ठान सुनेका अवश्य होलान्, देखेका छैनन् । उनीहरू निर्धन छन्, अनेकौँ दुःख कष्टका साथ जीवन यापन गरिरहेका छन् र आज पनि त्यही पार्टीलाई भोट दिन्छन् । नेताको त्याग त नेतृत्व गर्नेका लागि तयार गरेको सिंढी पो रहेछ ।

COMMENTS

Name

3rd_sem,3,5G,2,accident,2,American idol,2,android Tricks,43,article,23,Bike price In Nepal,7,blogging,132,celebrity gossip,14,Corona,24,crickter,1,DishHome,1,domain register,7,economic,2,Educational,13,Email,2,Eucation,6,facebook free wifi Near You,3,Food,1,Futsal,1,Game,4,Hanta_Virus,1,health,7,History,2,HSEB,2,Iphone,8,ipl2018,1,JMC,5,King,1,Literature,7,M.A,1,Media-democratic_process Unit 1st,2,Mobile,9,Mobile price in nepal,2,Money Talk,5,Movie review,54,myarticle,29,Ncell Tricks,12,Nepal Idol,5,Nepalnews,2,New Movie,18,News,13,Ntc,2,ntc tricks,21,oppo Phone price in Nepal,3,pc trick,27,politics,15,sandip Lamichhane,1,sex tips,1,Social Viral,17,Sports,10,sports shop,4,techonology,45,Thearticle,9,Umang,1,Valentine's,1,visit nepal,9,Vivo price,1,wifi,4,Youtube Tricks,9,
ltr
item
K.D'S CaFe for learning and sharing because share is care.: राजनीति र नेता
राजनीति र नेता
https://3.bp.blogspot.com/-H3w-_80UiBw/VTn3aPVuY9I/AAAAAAAADJ0/D-CSQCMzomc/s1600/Politics_Hydro.jpg
https://3.bp.blogspot.com/-H3w-_80UiBw/VTn3aPVuY9I/AAAAAAAADJ0/D-CSQCMzomc/s72-c/Politics_Hydro.jpg
K.D'S CaFe for learning and sharing because share is care.
https://www.kamaldhital.com.np/2015/04/blog-post_2.html
https://www.kamaldhital.com.np/
https://www.kamaldhital.com.np/
https://www.kamaldhital.com.np/2015/04/blog-post_2.html
true
1574993792369647848
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS PREMIUM CONTENT IS LOCKED STEP 1: Share to a social network STEP 2: Click the link on your social network Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy Table of Content